Mijn deelname aan de Handbike Battle onder de vlag van DV&O
Omdat ik trots ben op mijn connectie met de Dienst Vervoer en Ondersteuning (DV&O), wil ik dat ook uitdragen in mijn sporten. Ook omdat sporten een belangrijke plek inneemt binnen de DV&O. Om te laten zien dat sporten, een handicap en de DV&O samen kunnen gaan, besloot ik letterlijk onder de vlag van DV&O de Handbike Battle te rijden.
Zo’n bijzondere sportprestatie onderkende de DV&O zelf ook, waardoor de organisatie een interview met me hield over de belevenissen van die handbikewedstrijd in Oostenrijk. Daar kwam dit mooie artikel uit voor het bedrijfsblad Dr!ve, welke ik ook met mijn lezers mag delen. Hieronder volgt het artikel, inclusief enkele foto’s die daarin ook gebruikt zijn.
Het voelde als ‘nu of nooit’
Nog één keer knallen: Ralph reed de Handbike Battle in Tirol
Foto’s: Robert Westera, Rob Hammenga en Carlijn Kloosterman
Tekst: redactie Dr!ve
Grensverleggende activiteiten, daar houden we van bij de DV&O. Dat geldt ook voor collega Ralph. Ondanks zijn fysieke beperkingen beklom hij met zijn handbike de Kaunertaler Gletsjer in Tirol. De route heeft een lengte van 20 kilometer waarbij een hoogteverschil van 867 meter overwonnen wordt. En dat dus op pure armkracht.
“Ik wilde al zeven jaar meedoen met de Handbike Battle”, begint Ralph te vertellen. Hij is net twee dagen terug uit Oostenrijk, waar hij heeft meegedaan aan de unieke handbikewedstrijd voor mensen met een fysieke beperking. “Elk jaar was er wel een reden waarom het voor mij niet door kon gaan, maar dit jaar kon het wel. Ik heb altijd veel gesport, zoals wielrennen en mountainbiken. Toen mijn rolstoel een paar jaar geleden in beeld kwam, stond mijn besluit vast: ik moet een keer aan de Handbike Battle meedoen. Nog één keer knallen, dat wilde ik graag.”
“Is het reëel?”
De afgelopen zeven jaar kon Ralph niet deelnemen door zijn medische situatie. Hij heeft de ziekte van Bechterew en heeft daarna een wondziekte ontwikkeld, wat resulteerde in een amputatie van zijn linkerbeen. Na de toelating binnen het handbiketeam van zijn revalidatiecentrum De Vogellanden, kwam daar ook nog een progressieve spierziekte bij. Een zeldzame spierziekte die slechts bij vier personen over de hele wereld bekend is. “Omdat ik nu zo hard achteruitga, voelde het als ‘nu of nooit’. Zowel ikzelf als de organisatie vroegen ons af of het wel reëel was dat ik mee ging doen.”
“Ik heb voorafgaand aan de wedstrijd geld ingezameld. In eerste instantie omdat ik zelf sponsoring nodig had om mee te kunnen doen, maar die actie liep op een gegeven moment zo goed dat die kosten wel te dragen waren”, legt Ralph uit. “Omdat ik in de tussentijd zelf met een spierziekte geconfronteerd werd, wilde ik een deel van de donaties geven aan het Prinses Beatrix Spierfonds. Daar heb ik nog ruim €1.000 voor kunnen ophalen.”
“Door mee te doen aan de Handbike Battle wil ik graag laten zien dat je ook met een beperking nog altijd kunt sporten. Er is heel veel mogelijk. De Kaunertaler Gletsjer bedwingen staat voor mij symbool voor het nooit opgeven bij fysieke tegenslag en vormt de ultieme bekroning op mijn revalidatie.”
Fietsen met een buddy
Trainen in Nederland is heel anders dan het rijden in Oostenrijk. “Ik weet dat ik redelijk sterk ben in mijn armen, maar het hoogteverschil van Tirol is niet te oefenen in Nederland. Hier is het een klein bergje of heuveltje en daarna weer twee kilometer bijkomen voordat je bij de volgende komt. Bijkomen in Oostenrijk betekent alsnog een stijging van 5%”, lacht Ralph.
Zowel tijdens het trainen als tijdens de wedstrijd fietste buddy Jonas, ergotherapeut bij het revalidatiecentrum, mee met Ralph. De buddy’s hebben geen fysieke beperking en gaan enerzijds mee voor de veiligheid en anderzijds ter ondersteuning, coaching en gezelligheid. Een buddy fietst op een gewone racefiets of mountainbike mee met de handbiker. “Als handbiker zit je best wel laag en kun je de weg niet goed overzien. Jonas helpt daarbij en is er ook voor verzorging onderweg.”
Stiekem doel
Ralph zoekt graag de randjes van zijn kunnen op. Aan zijn vrouw en begeleiders had hij beloofd het rustig aan te doen, maar Ralph zou Ralph niet zijn als hij toch niet stiekem voorafgaand een streeftijd had. “Mijn oorspronkelijke doel was om überhaupt boven te komen, en dan niet als laatste. Maar de trainingen gingen steeds beter en het leek me wel tof om onder de vier uur binnen te komen.” Die ambitie heeft Ralph voor de wedstrijd met niemand gedeeld.
“Halverwege de wedstrijd vroeg ik aan Jonas hoelang we al bezig waren. Met de tijd en afstand die hij noemde, ben ik gaan rekenen.” Toen Ralph hardop tot de conclusie kwam dat hij niet helemaal meer op schema zat, vroeg zijn buddy zich af over welk schema Ralph het had. “Jonas gooide toen wel de rem erop, want ik moest mezelf niet over de kop fietsen. Dat is niet helemaal gelukt, want uiteindelijk heb ik na 3,5 uur de finish gehaald”, vertelt Ralph met een brede grijns. “Er stonden zoveel mensen langs de kant! Nederlandse supporters, vrienden en familie die mee waren gekomen, maar ook bewoners van het dorp. Het was een enorme happening.”
Ontlading
Niet alleen de wedstrijd zelf, maar ook de week rondom het evenement was voor Ralph heel bijzonder. Hij is op plekken geweest waarvan hij dacht er nooit meer te komen. “Ik heb bovenop een berg gestaan omdat het halve team mij naar boven heeft gedragen.”
Met een grote glimlach vertelt Ralph dat hij bij de battle als eerste van zijn team bovenkwam. “We zijn geen concurrenten, hoor. Iedereen voert zijn eigen strijd. Een teamgenoot heeft er de maximale 7 uur over gedaan en dat is net zo knap. Dat was haar battle. Deze wedstrijd draait niet alleen om het bereiken van die bergtop, maar ook om samen grenzen verleggen en elkaar motiveren.”
Ook na deze battle wil Ralph blijven handbiken, maar het is onzeker wat er mogelijk is. “Ik wil heel graag en zou zelfs volgend jaar opnieuw willen deelnemen, maar ik heb geen idee hoe hard ik achteruitga. Ik zeg altijd gekscherend dat ik nog kan promoveren naar een klasse met zwaardere handicaps”, grapt Ralph. Toch is hij emotioneel. “Deze ontlading: aan de ene kant ben ik blij om te merken wat mijn lijf allemaal nog kan, maar tegelijkertijd vraag ik me af hoelang dat nog kan. Dat gevoel is niet te beschrijven. Ik weet gewoon niet waar ik aan toe ben.”
Waarom onder de vlag van DV&O?
Leuk om te weten: de handbike waar Ralph de Handbike Battle mee reed, had ook nog een DV&O-tintje. “Ik reed letterlijk onder de vlag van DV&O”, lacht Ralph. “Ik heb veel steun gehad van de dienst. Zo mocht ik mijn verlofoverschot van de afgelopen jaren meenemen naar dit jaar, zodat ik kon trainen. Ook kwam er veel support vanuit collega’s. Dus ik vond het leuk om mijn werkgever fysiek mee te nemen de berg op.”
Eigen blog over de Handbike Battle 2026
Ik schreef eerder zelf ook een blog over mijn deelname aan de Handbike Battle 2026. Die lees je hier!
Overigens heb ik ook over de Handbike Toertocht Noord-Veluwe een leuk artikel op mijn website staan. Daarin vertel ik over het interview dat ik over het handbiken had met De Stentor én zie je mooie video’s en foto’s van die Veluwse handbiketoertocht. Om dat te lezen en te zien, klik je hier.