Handbike Battle vol emoties, overwinningen en leermomenten
Op 25 juni 2026 was het zover, mijn deelname aan de Handbike Battle 2026. Het evenement zelf betrof natuurlijk letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt, maar de hele week was ontzettend bijzonder. Dan heb ik het niet alleen over de fysieke aspecten. Het werd een week vol emoties, overwinningen en leermomenten.
Tekst: Ralph Stoové
Foto’s: Carlijn Kloosterman, Jaap van Veen, Rob Hammenga e.a.
In de aanloop naar de Handbike Battle toe kon je al lezen over mijn voorbereidingen, support en sponsoring. Ik wil daarom vooraf alle sponsoren en supporters bedanken voor hun steun, op welke wijze dat ook was. Zonder jullie ondersteuning was dit avontuur nooit mogelijk geweest. Bovendien hebben we samen een fantastisch bedrag voor het Prinses Beatrix Spierfonds bij elkaar gebracht, namelijk € 1012,50!
Indrukwekkende beelden van de ‘Handbike Battle’-week
Het heeft wat langer geduurd dan ik hoopte om dit blog over mijn Handbike Battle 2026 te delen. De sfeer, de beleving en de emoties van die week waren zo indrukwekkend dat ik ze nooit zo mooi in woorden kan uitdrukken als dat ik het toen gevoeld heb. Dus misschien kan je beter eerst dit indrukwekkende filmpje bekijken van mijn laatste honderd meter tot aan de finish, inclusief alle emotionele ontlading, of deze foto-impressie van de hoogtepunten met het team. (En volg me dan ook meteen op Instagram als je daar toch bent.)
Fans en toeschouwers
Maar wow, wow en nog eens wow! Wat een ongelooflijke Handbike Battle week was het. Ik zal beginnen met de wedstrijddag zelf, omdat dat toch het hoogtepunt vormt. Daarna vertel ik nog wat over de rest van de week, die ook bol stond van de bijzondere momenten.
Al die mensen langs het parcours die niet alleen hun eigen partner, familielid of vriend(in) aanmoedigden, maar echt alle handbikers met hun buddy’s. En ook dorpsbewoners die op het spektakel waren afgekomen om met meer dan 30°C die malloten op pure armkracht die ‘Kaunertaler Gletsjer’-berg te zien bedwingen. Niets was te gek, want behalve diverse versnaperingen, water en koele doeken die onderweg aan de deelnemers werden aangereikt, zag ik fans zelfs van totaal onbekenden bijvoorbeeld hun volle katheterzakken aannemen. Echt alles en iedereen deed mee om het evenement tot een succes te maken.
Ik had zelf ook een trouwe schare fans langs de route in de vorm van mijn vrienden Hilko, Jaap en Rob. Wat hebben zij hun supportersrol met verve vervuld zeg. Het voelde als een denkbeeldige duw in de rug als ik ze weer zag staan in een volgende bocht. Zeker toen de route na het stuwmeer echt zwaar werd, veranderden de grapjes meer en meer in een echte peptalk. Ook bij hen hoorde ik de emoties in hun stem naarmate ik dichter bij de finish kwam. Het gaf onze vriendschap ook een diepere laag om dit samen te beleven.
Succes van mijn Handbike Battle met dank aan buddy Jonas
Ik mag ook zeker mijn buddy Jonas niet vergeten, want wat is hij de perfecte match gebleken om dit avontuur samen aan te gaan. Als continue support, om als een soort koekhappen mij stukken energierepen voor te houden zodat ik kon blijven doortrappen met mijn handen en om verse bidons en eten uit de krat te halen bij de rustpunten zodat ik eh… niet hoefde te rusten. Maar ook om me af te remmen wanneer ik dacht wel weer wat sneller te moeten fietsen. Zo had ik mijn lieftallige eega moeten beloven om geen tijdsdoel te bepalen, maar ja…
Tijdens de laatste trainingen ging het zo goed, dat ik stiekem toch wel op de vier uur mikte. Dat had ik niemand verteld, maar tijdens de rit reageerde ik vanuit mijn reptielenbrein op een door Jonas gegeven tijds- en afstandsindicatie: “Oh, maar dan zitten we niet meer op schema!” Om daarna meteen een tandje bij te zetten. Zoals we vooraf hadden besproken was een van zijn belangrijkste taken om mijn grenzen te bewaken. Geheel terecht vroeg hij dan ook streng welk schema ik bedoelde om me daarna ook te remmen in mijn tempo.
Drie uur en vijf minuten!
En dat is achteraf maar goed ook, want daardoor kon ik steady naar de eindmeet trappen om alsnog met 3,5 uur brutotijd de Handbike Battle te volbrengen. Omgerekend vanuit mijn handicapklasse (H3.1) betekende dat zelfs een nettotijd van 3 uur en 5 minuten. Supertrots om zo snel boven te kunnen komen natuurlijk, maar eigenlijk draaide het daar helemaal niet om. Het gevecht om na al die jaren ziekte en fysieke achteruitgang boven te komen en de Handbike Battle 2026 te volbrengen, was de grootste overwinning. Het besef dat mijn lichaam dat nog kan, maar ook de vraag hoe lang mijn lichaam dat nog kan, voelde dubbel met enerzijds de overwinningsrush en anderzijds de zorgen.
Ik keek er ook al een jaar of zeven naar uit om eens mee te doen, maar door diverse medische beslommeringen kwam het er nooit van. En nu er ook een zeldzame en progressieve spierziekte is vastgesteld, voelde het dit jaar ook een beetje als nu of nooit. Dus wat ben ik blij dat ik dit jaar mee kon en mocht doen met Birds on Wheels, het team van revalidatiecentrum Vogellanden.
Nieuw doel voor volgend jaar?
Ik zeg daarbij ook meteen dat de Handbike Battle 2026 naar meer smaakt, zoals ik ook na de finish al liet doorschemeren in dit interview met de Handbike Battle organisatie. Ik weet nog niet of ik volgend jaar fysiek in staat ben mee te doen of dat ik weer met Birds on Wheels mag meedoen, maar ik ga er wel voor. En dan met een nieuw doel om mijn nettotijd naar minder dan drie uur te verbeteren en eventueel een gooi te doen naar de snelste deelnemer van Birds on Wheels ooit. Ik train dus voorlopig lekker door, zoals je in dit filmpje kunt zien.
En de rest van de ‘Handbike Battle’-week?
Pension en hotel
Alleen al de aankomst in het Kaunertal maakte indruk met al die spandoeken en banners langs de weg en aan de huizen en hotels waar teams verbleven. Alsof je letterlijk een topsportbubbel in rijdt. Met ons team, Birds on Wheels, verbleven we in pension Haus Renate, gerund door een Nederlands sprekende Oostenrijker met zijn Nederlandse vrouw. De accommodatie en de verzorging waren prima op orde en het was er heerlijk rustig.
Voor de maaltijden en diverse officiële programma-onderdelen konden we terecht in Hotel Weisseespitze, waar ook het gros van de teams verbleef. Het hotel vormde daarmee ook een centraal ontmoetingspunt. Door de jaren heen heb ik dankzij mijn blogs en social media een behoorlijk aantal (digitale) vrienden opgedaan. Een aantal daarvan deden als deelnemer mee of waren in de organisatie actief. Supertof om die mensen in het echt te ontmoeten, maar ook om nieuwe mensen te leren kennen. Want ook al blijft de Handbike Battle officieel een wedstrijd, vooral die saamhorigheid kenmerkt het evenement.
Birds on Wheels, een fantastisch handbiketeam
Ook als team hadden we een geweldige week. De samenstelling van team Birds on Wheels verandert elk jaar, omdat revalidanten in principe slechts twee keer deel kunnen nemen onder de vlag van een revalidatiecentrum. Ook wisselt het jaarlijks met buddy’s die de tijd en ruimte moeten hebben om zich te committeren aan het begeleiden, coachen en verzorgen van de deelnemers. Het blijft dus altijd een beetje een verrassing, maar wat waren wij dit jaar een fantastisch team zeg. Ieder met zijn of haar eigen doelen en uitdagingen én steeds hechter wordend naarmate de tijd voortschreed.
Daardoor waren de uitjes buiten de officiële ‘Handbike Battle’-onderdelen ook al enorm leuk. Daarbij heb ik ook weer nieuwe hoogtepunten bereikt en grenzen verlegd. Zo tilde het halve team me met rolstoel en al over de rotsen en het puin om me op een plekje te kunnen krijgen van de top van de Kaunertaler Gletsjer met een supermooi uitzicht. Een plek waarvan ik, sinds ik rolstoelgebruiker ben, nooit meer had gedacht te kunnen komen. Ik hoef me vast niet te schamen dat ik daarbij een traantje heb weggepinkt.
En wat heb ik ook op persoonlijk vlak grenzen verlegd. Al een tijdje hik ik er tegenaan dat zelfzorg zwaarder wordt. Het lukt, maar kost me onevenredig veel energie. Ik durfde het alleen nog niet aan om een stukje zorg uit handen te geven. Zelfs na mijn zwaarste operaties deed ik alles immers nog het liefste zelf. Tijdens zo’n Handbike Battle week ben je echter zo fysiek bezig en kosten ook de vele indrukken simpelweg veel energie dat ik me wel moest overgeven aan de handen van een ander.
Illustratief is de foto waarbij ik na de finish letterlijk door mijn buddy en door John (een andere buddy) overeind gehouden moest worden. Zo moe was ik! En laat die John nou ook de verpleegkundige zijn binnen ons team die me zo op mijn gemak kon stellen dat ik eindelijk durfde toe te geven om me bijvoorbeeld te laten helpen bij het douchen. Klinkt als achteruitgang, maar feitelijk was het een overwinning.
Mooie woorden van de ‘Birds on Wheels’-teamcaptain
Hoe indrukwekkend mijn Handbike Battle voor mij voelde, bleek ook zo ervaren te worden door mijn team. Zo speechte onze teamcaptain Carlijn na afloop:
“Ralph, wat was het toch een bijzondere week voor jou. De voorbereidingen hebben je uitgedaagd om op zoek te gaan naar mogelijkheden en oplossingen. Deze week heeft je vooral uitgedaagd in confrontaties met jezelf, je lijf en hoe zich dit verhoudt tot de activiteiten die we hebben gedaan. Maar je hebt er voor open gestaan om te ontdekken en je bent de strijd aangegaan.
En ik meen het oprecht dat ik versteld sta van hoe snel jij boven bent gekomen. In de aanloop hiernaartoe zo enorm geconfronteerd worden met je fysieke functieverlies, en dan toch zo snel en volledig op eigen kracht boven komen. Ik heb er geen woorden voor.
Ik gun je dat je nog lang mag genieten van het handbiken en dat je naar mogelijkheden mag blijven kijken. En ik gun je daarnaast het beste voor jou en je wederhelft.”
